پاييز است و توانستم امروز را با تمام ابرهاي آسمانش به خاطر بسپارم.دل آدم مي گيريد از بس كه خسته است.
روزها مي گذرد و عبورش را بر شقيقه ام حس مي كنم-
امروز فقط به ياد مي آوردم خاطرات را -مرورشان مي كردم و پير مي شدم و پير تر موقعي كه جلوي خودم قرار مي گرفتم
مادربزرگم مي مرد و مادرم و پدرم-
خواهرم خيلي بزرگ شد
من چقدر پير شدمو خستم -كسي از من پرسيد از كجا مي آيي گفتم:نمي دانم -شايد فراموش كردم
نه فراموش نكردم از جايي مي آيم كه جايم نيست-خانه ام ابريست و نمي دانم كه نيما كيست
تمام آرزوهايم را به ياد مي آورم اما نشد...
.شايد هم شده و من نمي دانم گوش مي كنم /يادم هست جايي در گذشته زماني را با پيرزني همبسترم
برادرانم در آغوش -گوش مي كنم اين آهنگ را-نگاه مي كنم
پيرزن مرده و بو مي دهد -چشمانش كرم گذاشته شايد آب مرواريد باشه
مرواريد هايش چند؟از چشمان زني زيبا آمده .
مرد نگاه مي كند جايي از گذشته ام را مي بيند..نه نه...خيالتون راحت باشه من در آينده ام-
شك نكنيد
مرد نگاه مي كند :اما اين مرواريد ها چشمان مادرت است
به مرواريد ها نگاه مي كنم-دستان مرد چقدر آشناست:مگه نمردي بابامگه نمردي لعنتي...مادرم مرد زماني كه كنارش در بستر بودم و از اشكهايش مرواريد درست مي كردم
مرداون مرد بي پدر...چرا ساختي منو توي دور افتاده ترين خونه دنيا...هان بي پدر ...چرا ساختي منو هان؟يادته وقتي كوچكترين برادر دنيا به دنيا آمد سر نداشت؟يادته؟تموم اون دقايقي رو كه بايد بازي مي كردم مجبورم كردي تنه برادرم رو دفن كنم ..
.يادته؟و فرار كردم...روزي كه فرار كردم اولين روز ابري يك پاييز
نمي دانم از كدام سال بود...فرار كردم در راه فرياد مي كردم خانه ام ابريست يكسره روي زمين ابريست
با آن از فراز گردنه خرد و خراب و مست باد مي پيچد.
يكسره دنيا خراب از اوست و حواس من!
آي ني زن كه ترا آواي ني برده است دور از ره كجايي؟خانه ام ابريست اما ابر بارانش گرفته است.
در خيال روزهاي روشنم كز دست رفتندم
من به روي آفتابم مي برم در ساحت دريا نظاره.
و همه دنيا خراب و خرد از باد است و به ره-ني زن كه دايم مي نوازد ني-در اين دنياي ابر اندود
را ه خود را دارد اندر پيش...و من يادم رفته كه نيما كه بود ...شايد بقالي بود كه دايم وقتي از او تراشي مي خريدم به من مي گفت:پير شدي پسرك
موهايت سفيد است كاش نفهمي كه در كجا زاده شدي.......